Кім
Шрифт:
Каралёў. Распранайся, зараз абедаць будзем.
Кім. Не, я спяшаюся.
Каралёў. Куды?
Кім. Піню з Баранесай трэба забраць з садзіка. Сёння скарочаны дзень.
Каралёў. Я пашлю машыну, іх забяруць.
Кім. Вы што, ні 3 кім яны нікуды не пойдуць. Бывайце. I… яшчэ раз даруйце…
Каралёў. Чакай. Яшчэ пару пытанняў назасыпку. Скажы (паказвае фотаздымак
Кім. Не. Адкуль жа?
Каралёў. На каго ты тады паказваў?
Кім. Вось. Другі рад. Пятая злева.
Каралёў. Чаму на яе? Менавіта на яе?
Кім. Ну-у… Можа таму, што ўсе глядзяць у аб’ектыў, а яна на вас… I позірк такі… Мне здаецца, яна вас кахала…
Каралёў (нервова). Яе завуць Эльвіра!!!
Кім. Абалдзець можна…
Каралёў. Не спяшайся! Гэта мелката! Далей не абалдзець, далей па ўсіх законах трэба чокнуцца.
Кім. Ну?
Каралёў. Яна сапраўды займалася альпінізмам! I іх групу накрыла лавінай пры ўзыходжанні на Эверэст…
Кім (разгублена). На Эльбрус…
Каралёў. Не, на Эверэст! Усе загінулі. Нікога не знайшлі… I гэта яшчэ не ўсё! Яна нарадзіла дзіця трынаццаць год таму, але малое памерла праз некалькі месяцаў!
Кім. Адкуль вы ўсё гэта ведаеце?
Каралёў. Пасля твайго першага візіту я хоць і быў на сто працэнтаў упэўнены, што ты вешаеш мне на вушы лапшу, усё ж такі вырашыў даведацца, што за краля стаіць у другім радзе пятая злева… Сябры мне гэту інфармацыю і выдалі!
Кім. А… адкуль яна? 3 якога горада?
Каралёў. Расанск… Ну? Чаго ты вачыма лыпаеш?
Кім. Першыя гады… я жыў у Расанскім Доме дзіцяці… Містыка…
Каралёў. Гэта не містыка!
Кім. А што?
Каралёў. Чартаўшчына! I гэта яшчэ не ўсё! Ты не ведаеш таго, што я не хачу, каб ты ведаў…
Кім. Даруйце… Я пайду…
Каралёў. Ну, а цяпер як на духу: сястра сапраўды хворая?
Кім. Хворая.
Каралёў. Нешта прыдумаем… Гэта яна цябе прыслала? Кім. Яна.
Каралёў. I як яе завуць?
Кім. Юля…
Каралёў. Юля?!
Клініка. Юля і Лена.
Лена. Слухай, мілая, ты паводзіш сябе, як сямікласніца!
Юля.
Лена. Чым ты займалася?
Юля. У класікі гуляла з унучкай акуліста.
Лена. А на працэдуры я за цябе павінна хадзіць?
Юля (абдымае сяброўку). Ленка-а-а…
Лена. Што Ленка?
Юля. Не бубні…
Лена. Я не бубню!
Юля. А што ты робіш?
Лена. Зайздрошчу. Хто выйграў?
Юля. Я.
Лена. Дзіцёнка пакрыўдзіла. Марш у сёмы кабінет! Бегаць за табой яшчэ трэба! Хуценька! Апаратура перагрэлася!
Юля. Бягу, бягу!
Выходзіць. З’яўляецца Каралёў.
Лена. Ігар Міхайлавіч! Якім ветрам?
Каралёў. У вашай клініцы гэтага… аддзялення няма?
Лена. Якога аддзялення?
Каралёў. Ну гэтага… дзе прыдуркаў лечаць.
Лена. Не-е, гэта ж за горадам… У нас толькі неўралогія. А што вы захварэлі?
Каралёў. Я нарадзіўся хворым.
Лена. Тады ўсё о’кэй. Вы ведаеце, калі чалавек пачынае выздараўліваць?
Каралёў. Ну?
Лена. 3 таго самага моманту, калі скажа сам сабе, што ён хворы.
Каралёў. А калі чалавек разумнець пачынае па тваёй логіцы? 3 таго самага моманту, калі прызнае сам сябе крэцднам?
Лена (смяецца). Мабыць, так.
Каралёў (не смяецца). Я — крэцін.
Лена. 3 выздараўленнем вас, Ігар Міхайлавіч!
Каралёў. Называй мяне проста Кім…
Лена. Чаму Кім?
Каралёў. Ведаеш, што такое абрэвіятура?
Лена. Не.
Каралёў. Двоечніца. Загалоўныя літары, якімі нешта ЦІ нехта называецца. СССР, КПСС, НКВД, ОПРЭСЭТЭ, ЁКАЛЭМЭНЭ…
Лена. А гэта што такое?
Каралёў. Не ведаю. I ведаеш, усё, што называецца абрэвіятурай, надзвычай нетрывалае. Усё распадаецца… I я распадаюся…
Лена. А чаму вы Кім?
Каралёў. Маё прозвішча Каралёў, завуць Ігар Міхайлавіч.
Лена. А-а-а…
Каралёў. Што тут смешнага?
Лена. У мяне ёсць знаёмы Кім.
Каралёў. Гэта міліцыянер твой?