Кім
Шрифт:
Каралёў. Ты зноў?!
Кім. Даруйце…
Каралёў. Ты разумееш, усё, што ты прыдумаў, абсалютна неверагодна…
Кім. Таму гэта і праўда! Хлусню вы па свайму вопыту павінны ведаць…
Каралёў. Зноў?!
Кім. Дык вось, хлусня неверагоднай не бывае! Яна заўсёды апранае былое адзенне праўды…
Каралёў. Слухай ты, Спіноза, я б цябе мог проста выгнаць…
Кім. Я б даўно сам пайшоў, вы ж не пускаеце
Каралёў. Мне раскалоць цябе — раз плюнуць…
Кім. Каліце…
Каралёў. У цябе фота маці ёсць?
Кім. Цяпер няма… Калі здарылася Зона і нас вывозілі, рэчы браць забаранілі…
Каралёў. Ну а ты памятаеш яе? Пазнаў бы на здымку?
Кім. Канечне.
Каралёў. Не пашчасціла табе, сынуля… Рэч у тым, што ў мяне захаваўся здымак усёй дэлегацыі, якая ездзіла на фестываль… Зараз… (Дастае з шуфляды стала здымак у рамачцы.) Вось, іншым разам зірну, каб збегаць на спатканне са сваім юнацтвам. На, зірні і ты… Падкрэсліваю, тут уся дэлегацыя. Уся! Гэта мы на Краснай плошчы пасля паходу ў Маўзалей. Мяне пазнаў… Вось я ў цэнтры абдымаю дзвюх прыгажунь… Якая з іх твая мама?
Кім. Hi тая, ні тая…
Каралёў. Правільна. Адна з іх цяпер жонка камандуючага пагранвойскамі, а гэта працуе дыктарам радыё… Жывыя, здаровыя… ну а дзе ж твая нябожчыца-маці?
Кім. Здымак вельмі дробны…
Каралёў. Ая табе лупу дам. На! Шукай…
Кім (паводзіць лупай па здымку). Вось яна…
Каралёў. Дзе?
Кім. Пятая злева ў другім радзе…
Каралёў. Пакажы, пакажы… (Бярэ здымак, потым вырывав з рук у Кіма лупу, уважліва разглядае.) Дык як ты кажаш яе звалі? Эма?
Кім. Эльвіра… дайце, калі ласка, вады…
Каралёў. Ты так расхваляваўся?
Кім. Мне лякарства трэба запіць…
Каралёў. Не толькі сястра, і ты хворы?..
Кім. Прафілактыка. Пасля Зоны…
Каралёў. Можа мінералкі?
Кім. Проста вады. 3-пад крана.
Каралёў. Зараз…
Каралёў выходзіць імкліва. Выходзіць і Кім. Вяртаецца са шклянкай Каралёў.
А ў якой школе ты вучышся? Гэй! Ты дзе? Кім!
Бярэ тэлефон, набірае нумар.
Зараз будзе выходзіць пацан, не выпускай яго… Як выпусціў?! I машыну даў?! Ты… А калі б ён сказаў, каб ты мне галаву адрэзаў, ты б і гэта зрабіў, уррод! Пазвані ў машыну і скажы… Лёня без мабільніка?! Усё! Не пападайся мне сёння на вочы, прыдурак!!!
Ходзіць
Ды не… Лухта ўсё гэта! Лух-та!
Клініка. За столікам Юля і Лена. Вечар.
Лена. Ты зноў сабралася ў бар?
Юля. Так…
Лена. I што ты там робіш?
Юля. Гляджу на яго.
Лена. Дзіўлюся…
Юля. Я сама дзіўлюся… Мне даўным-даўно нехта салодкага кіпеню ў душу лінуў… Плыву… Прыходжу ў бар і чакаю… Ён з’яўляецца і пачынае напівацца… Кожны дзень… Ты ўяўляеш? Кожны дзень!.. Потым сядзіць у кутку за столікам, смаліць. 3 выгляду круты-круты, а я бачу ў ім дзіцёнка, што выйшаў пагуляць на перон, а цягнік з бацькамі пайшоў… Ты разумееш, ён плача…
Лена. Не выдумляй. Такія не плачуць.
Юля. Плача! Ён плача нават тады, калі смяецца…
Лена. У цябе аналізы палепшыліся.
Юля. Яго ніхто ніколі не любіў…
Лена. Ты ведаеш, што нас, жанчын, у адносінах да мужыкоў падзяляюць на тры катэгорыі: сёстры, жонкі, маці…
Юля. Адкрыла Амерыку…
Лена. Ды не ў прамым сэнсе! Як характар, як від… Сёстры строгія, сухаватыя і прагматычныя. Не раўнуюць. Жонкі раўнівыя, больш чуллівыя, аднак таксама патрабавальныя і строгія… Ну і мамачкі… Чым болей сыночак гадасцей робіць, тым больш яго любяць. Чым больш падоністы, тым даражэйшы. Ты — тыповая мама…
Юля. А ты?
Лена. Я і па прафесіі і па натуры — сястра… Болыпага мужчыны не заслугоўваюць! Ты калі пазнаёмішся з ім…
Юля. Ужо пазнаёмілася…
Лена. I што?
Юля. Да сябе запрашаў. У яго спальня са шкляным дахам… Спіш, а на цябе зоркі свецяць…
Лена. Дык ты хадзіла?!
Юля. Ты з глузду з’ехала! Як гэта я пайду.
Лена. Ты ж казала, што кахаеш…
Юля. Кахаю.
Лена. Чаму ж не пайшла?
Юля. А ты б пайшла за трыста долараў?
Лена. Ён табе яшчэ і трыста долараў даваў?!
Юля. Прапаноўваў. Ну скажы, ты б пайшла?
Лена. Калі б кахала, якія пытанні!
Юля. Ой, не выпендрывайся ты… Як гэта называецца, ты ведаеш…
Лена. Ведаю! Але я як медык, мілая, яшчэ нешта ведаю… Быў у маёй практыцы выпадак, калі праблемы такія ж, як і ў цябе, у адной дзяўчынкі адышлі самі па сабе, без медыкаментаў.