Чтение онлайн

– Для цябе розніцы аніякай,- сказаў Соне Капялюшнік, і на гэтым размова скончылася. Скарыстаўшыся хвілінаю цішыні, Аліса прыпамінала, што ведае аб крумкачах і пісьмовых сталах.

Цішыню парушыў Капялюшнік:

– Які сёння дзень месяца?- спытаўся ён у Алісы, выцягнуў гадзіннік і спалохана на яго паглядзеў. Потым патрос яго і прытуліў да вуха.

– Чацьвёртага,- крыху падумаўшы адказала яна.

– Адстаюць на два дні,- уздыхнуў Капялюшнік,- Я ж казаў табе не змазваць яго сметанковым

маслам!- звярнушыся да Зайца, злосна заўважыў ён.

– Але ж гэта было НАЙЛЕПШАЕ масла,- выкручваўся Заяц.

– У яго напэўна трапілі крошкі,- бурчэў Капялюшнік,- не трэба было табе лезці ў яго хлебным нажом.

Заяц сумна паглядзеў на гадзіннік, апусціў яго ў кубак з гарбатай, паглядзеў зноў, а потым паўтарыў свае папярэднія словы:

– Масла ж было ЛЕПШЫМ!

Аліса праз яго плячо з цікавасцю паглядзела на гадзіннік.

– Які дзіўны гадзіннік,- заўважыла яна,- паказвае дні, а не гадзіны.

– Самы звычайны,- прамармытаў Капялюшнік,- а хіба твой гадзіннік паказвае год?

– Ой не!- шпарка адказала Аліса.- Год жа ж доўжыцца так шмат часу!

– Вось так вось і са МНОЙ,- сказаў Капялюшнік.

Гэтымі словамі ён моцна азадачыў Алісу. Ён быццам бы размаўляў іншай моваю, не гледзячы на тое, што словы былі ангельскія.

– Я вас не зразумела,- сказала яна, так ветліва, як толькі магла.

– Соня зноў спіць,- сказаў Капялюшнік і паліў ёй на нос гарбаты.

Соня захістала галавою і не распюшчваючы вачэй сказала:

– Так, так! Я толькі што хацела сказаць тое самае.

– Адгадала загадку?- спытаў Капялюшкік у Алісы.

– Ой не!- адказала тая.- І якая адгадка?

– Не ведаю,- сказаў Капялюшнік.

– Я таксама,- паведаміў Заяц.

Аліса стомлена енкнула:

– Вы б маглі прыдумаць лепшы спосаб бавіць час, чым загадкі без адказу!

– Калі б ты ведала Час, як я,- сказаў Капялюшнік,- ты б так пра ЯГО не казала.

– Не разумею пра што вы кажаце,- заўважыла Аліса

– Канечне ж не!- казаў Капялюшнік ганарліва падняўшы галаву.- Ты жа ж пэўна ніколі і не размаўляла з ЧАСАМ.

– Ніколі,- асцярожна заўважыла Аліса,- але аніраз думала, як бы змарнаваць час на сумотных занятках.

– Ах! Марыць Час!- казаў Капялюшнік.- Ён не любіць калі яго мораць. А была б ты з ім у сяброўскіх адносінах, Ён бы зрабіў бы дзеля цябе, што заўгодна. Уяві, а восьмай гадзіне ранніцы трэба пачынаць заняткі ў школе, ты шэпчаш Часу слова-другое. Гоп! І твой гадзіннік пачынае хутка круціцца! Вось, і ужо вялікая пераменка і абед!

– Шкада, што ў мяне так ужо не атрымаецца,- шэптам енкнуў Заяц

– Было б канечне добра,- уголас задумалася Аліса,- але ж я так хутка не паспею згаладацца.

– Ну з гэтым няма праблем,- сказаў

Капялюшнік,- бо ты можаш трымаць Яго а палове на другую, так доўга, як хочаш!

– І вы гэтым СПОСАБАМ карыстаецеся,- спыталася Аліса.

Капялюшнік маркотна захістаў галавой.

– Нажаль не,- адказаў Ён.- Мы пасварыліся з Ім у мінулым сакавіку, як раз перад тым, як ЁН звар’яцеў.

Капялюшнік паказаў лыжкай на Сакавіцкага Зайца

– Як раз быў ганаровы канцэрт, які ладзіла Чырвовая Каралева і я там спяваў:

“Кажаночак мой мігці!

Памажы цябе знайсці!”

– Ці ведаеш ты гэту песню?

– Штось падобнае чула,- казала Аліса.

– Калі ведаеш працяг,- казаў Капялюшнік,- дапамагай:

“Па-над Светам ты лятаеш,

Нібы імбрык з небакраю.

Кажаночак мой мігці...”

Тут Соня схамянулася і пачала спяваць у сне:

– Мігці, мігці, мігці, мігці...

І спявала так доўга, што яе вымушаны былі штурхнуць.

– Толькі я скончыў першы куплет,- працягваў Капялюшнік,- як Каралева ўскочыла і заенчыла: “Ён забівае наш час! Адсячы яму галаву!”

– Якая дзікасць!
– усклікнула Аліса.

– І вось з гэтага моманту,- жаласліва працягваў Капялюшнік,- ЁН нас кінуў! І ў нас заўсёды а шостай вечара!

– Час піць гарбату!- здагадалася Аліса.- Дык вось чаму ў вас так многа посуду?

– Так,- сказаў уздыхаючы Капялюшнік,- мы заўжды п’ем гарбату, мы нават не маем часу памыць посуд.

– І вы папросту рухаецеся па коле. Так?- спытала Аліса.

– Зразумела,- адказаў Капялюшнік.

– А што будзе, калі вы пройдзеце ўвесь стол?- рызыкнула спытаць Аліса.

– Набудзем новы посуд,- абарваў іх размову Сакавіцкі Заяц і пазяхнуў.- Вы мяне стамілі. Хай цяпер юная ледзі нам штось раскажа.

– Я нават не ведаю аб чым,- адказала Аліса, спалоханая гэткай прапановай..

– Ну, хай тады расказвае Соня,- Заяц і Капялюшнік закрычалі.- Прачынайся, Соня!

І яны сціснулі яе з абодвух бакоў. Мыш-Соня павольна расплюшчыла вочы.

– Я не сплю,- сказала яна сіплым слабым голасам,- я чула кожнае ваша слова.

– Раскажы нам якуюсь гісторыю,- запатрабаваў Заяц.

– Так, калі ласка!- узмалілася Аліса.

– Толькі хутчэй,- дадаў Капялюшнік,- ці заснеш раней, чым скончыш.

– Жылі сабе тры сястрычкі,- шпарка пачала Соня,- якіх клікалі Элсі, Лэйсі і Цілі. І жылі яны на дне глыбокага калодзежа...

– А чым яны там сілкаваліся?- спыталася Аліса, якую заўжды цікавілі пытанні аб разнастанай ежы і пітве.

– Яны спажывалі патаку,- адказала Соня падумаўшы хвіліну-другую.

– Калі б яны спажывалі толькі патаку,- мякка заўважыла Аліса,- яны б хутка захварэлі.