Маці Ветру
Шрифт:
Не можа быць тады, каб нас, зняслаўленых і абылганых, не зразумелі. Яны будуць добра разбірацца, што мела чорны колер і што — белы.
І раптам ён пабачыў іх: белыя адзенні, сінія чыстыя вочы, сіняе неба над белымі будынкамі. Як багі, як лебедзі, як людзі. Гэта было нешта накшталт сну з адкрытымі вачыма.
І ён быў сярод іх, ён, хворы, замучаны, адрынуты. Слёзы цяклі з яго вачэй, і вусны ўсміхаліся і шапталі:
— Вось я там. А пажадаю — буду Хмелем, а пажадаю — палячу туды, да зорак. Сто існаванняў у адным. Хто ж казаў, што я маленькі,
І слёзы цяклі па яго шчоках, і ён сам не адчуў, як мёртвы сон зваліў яго. Ён спаў, і шчаслівая ўсмешка застыгла на яго вуснах.
V
Прачнуўся ён таму, што нешта цёплае і мокрае ўпала на яго руку. Нехта нешта казаў, і словы яго былі як пяшчотнае шапаценне ветрыку ў сітнягах, як ціхі спеў зорак. Ён яшчэ не паспеў да канца зразумець, што гэта Агата цалуе яго рукі, як парыў нязнанага жаху кінуў яго ад зямлі. Ён стаў на ногі і ўвесь трымцеў ад яго. Першае, што ён падумаў, гэта тое, што няхай яго твар і жыццё сапсаваныя, але яна, яна...
— Агата! Ты чаго тут? Прэч! Дурная! Ты ведаеш, хто я?!
Ён толькі што зразумеў жах таго, што здарылася.
— А-ах! Ці ведаеш ты, на што сябе засудзіла? Прэч!
І, не памятаючы таго, што ён робіць, ён ударыў яе і збіў на зямлю.
У наступны момант ён зразумеў усё. Пякучы сорам наліў яго твар, нешта падступіла да глоткі, ён не мог дыхаць, ён амаль губляў прытомнасць.
“Зараз толькі ў пятлю”, — падумаў ён.
Але яна дацягнулася да яго на калеях, пряцягнула рукі і моцна, быццам нехта збіраўся адрываць яе ад Ветру, абхапіла яго ногі, падобная на падбітую белую птушку.
І голас яе быў таксама такі, як у падбітай маленькай птушкі, калі яна, захлынаючыся, з ледзь прыкметнай ноткаю страсці, упартасці, безнадзейнасці, трошкі сіплавата ад хвалявання, якое клекатала ў глотцы, пачала маліць яго:
— Ну, бі, бі мяне. Забі мяне сваёй рукою. Я ўсё адно не пайду ад цябе.
Залатое валоссе яе растрапалася, твар нават тут, у цемры, стаў непрыгожы, усхваляваны, і толькі вялізныя, такія любыя вочы былі ранейшымі. З каханнем, з адданасцю глядзелі яны на яго. І зноў яна сказала, толькі голас паспакайнеў (яна пабачыла, што Вецер слухае):
— Не гані мяне. Зараз усё адно. Гэта я выпадкова пачула, я свядома чакала, пакуль ты заснеш, бо ты ж бы прагнаў мяне. Гэта ж я цалавала твае рукі. Мне ўсё адно, якія яны, яны песцілі мяне ў добрую гадзіну. Я прыціскалася да тваіх грудзей — яны для мяне такія ж добрыя, як і раней, і тваё сэрца такое ж справядлівае і велікадушнае. Чаго б гэта я была вартая, пакінуўшы цябе, самотнага ў такой бядзе? Ты ж мой муж, заручаны. Я ж захавальніца хатняга агню. Каханы, не злуйся на мяне. Зараз усё адно.
І сапраўды,
Гарачая хваля пяшчоты, удзячнасці, захаплення затапіла сэрца Ветру. Не маючы змогі ўтрымацца на нагах, ён паваліўся перад ёю, лавіў яе рукі, цалаваў іх, такія маленькія, халодныя ад расы, і голасам, перарывістым ад рыданняў, толькі і мог выціснуць:
— Любая! Даруй... даруй!
Яна заціснула яму далонню рот, але ён вызваліўся.
— Але як, як магла ты так рашуча пайсці на гэта?!
Яна не адказала. Яна проста апусцілася на траву, бліжэй да яго, узяла яго руку і абвіла яе вакол сваёй шыі.
Ён маўчаў, і яна сама, першая, пацалаваля яго ў вусны, і толькі тады ён адчуў, як перарывіста то прыціскаюцца, то ледзь аддаляюцца яе вусны, як запракінуўся яе стан, як вочы яе з небывалым, дзіўным выразам глядзяць на яго, зразумеў, што няма зараз і потым не будзе такой, як яна, — і прачнуўся да жыцця.
Усё бліжэй і бліжэй адны да адных былі іхнія вочы, усё бліжэй адчувалі яны адно аднаго і, урэшце, сталі адным, неразрыўным: вусны аднаго на вуснах другой, вочы аднаго ў вачах другой.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Калі лёгкі вецер зашапацеў у верхавінах дрэў, калі зоры пачалі стомлена мігаць і хмель стаміўся абвіваць дрэвы, яна заснула, прыпаўшы тварам да яго моцнай і цвёрдай рукі.
Яны ляжалі пад адным плашчом, і Агата, прытуліўшыся да яго (быццам баялася згубіць), уздрыгвала, нешта гаварыла і ледзь чутна стагнала ў сне.
Недзе спявалі жабы. Была ціша.
“Бервяно, жывёла, — думаў пра сябе Вецер, — увесь дзень так мучыў і абражаў маці і яе”.
З пяшчотай, удзячнасцю, здзіўленнем паглядзеў Вецер на надламаныя бровы, дрыжачыя доўгія веі, дзіцячы рот, пахучыя валасы, на ўвесь гэты мілы, зараз назаўсёды родны твар.
VI
Ранняй раніцай свісцелі івалгі, апошні крык леляка гучэў з лясное цемры. Быццам страшная навальніца праімчалася над маленькім пачынкам, над драўляным будынкам маці Ветру, пакінуўшы пасля сябе бязбурнае і чыстае паветра.
Маленькія галасістыя птушкі цывікалі ў лістоце: кожнае маленькае птушынае цельца разрывалася ад самазабыццёвай радасці жыцця. Яны пазбыліся жахаў яшчэ адной ночы.
— Жыць! Жыць! Жыць!
— Жыў! Жыў! — адказвалі вераб’і.
— Жывы вы? Жывы вы? — пыталася кнігаўка ў небе над мокрымі сожскімі лугамі.
— Так. Так, — спрабаваў апошнім каленцам сцвердзіць салавей у калінавым кусце, але прыпамятаў, што не яго час, і сарамліва заціхнуў.
І Вецер таксама жадаў стаць тварам да сонца і красак і мокрых, пахучых лісцяў бэзу, якія абдаліся за ноч халоднай расіцаю і крычаць:
— Жыў! Жыў! Чуеце вы? Жыў!
За шуламі варот ужо стаялі асядланыя коні з узорнымі перакіднымі торбамі, і корд Ветру быў прытарочаны да сядла варанога жарабца. І поруч стаяў белы конь Агаты.
Бастард Императора. Том 5
5. Бастард Императора
Фантастика:
попаданцы
аниме
фэнтези
рейтинг книги
Возлюби болезнь свою
Научно-образовательная:
психология
рейтинг книги
Орион взойдет (с примечаниями переводчика)
Фантастика:
научная фантастика
рейтинг книги
Штрафники
Проза:
русская классическая проза
рейтинг книги
Тактик
2. Офицер
Фантастика:
альтернативная история
рейтинг книги
На пороге «оранжевой» революции
Научно-образовательная:
политика
рейтинг книги